“Je vormt hier vakmensen en soms komen ze terug als collega”

Toen Sander Bakker als jonge tiener voor het eerst de deuren van PCC Oosterhout binnenstapte, had hij één duidelijke wens: met zijn handen werken. Hij koos voor het vakcollege – toen nog een fonkelnieuwe richting – en ontdekte al snel dat dit de plek was waar hij het beste uit zichzelf kon halen. Jaren later is hij teruggekeerd, niet als leerling, maar als docent Bouw, Wonen en Interieur (BWI). Directeur Johan Dekker, die Sander al sinds zijn schooltijd kent, zag zijn terugkeer aankomen: “Sander is precies het type vakman én mens dat hier past.”

Waarom was PCC Oosterhout voor jou destijds de juiste keuze, Sander?

“Het was dicht bij huis, maar belangrijker: ik wilde vooral dóen en niet de hele dag in de schoolbanken zitten. Het vakcollege stond nog in de kinderschoenen, maar je voelde meteen: dit wordt iets bijzonders. Het idee dat we het samen vormgaven vond ik geweldig. Ik had een tl/havo-advies, maar techniek en praktijk trokken me veel meer dan Frans of Duits. En mijn zus zat al op het PCC en had het naar haar zin. Dat hielp natuurlijk ook.”

Johan, hoe keek jij destijds naar Sander als leerling?

“Hij hoorde bij zo’n groepje leerlingen dat er meteen uitsprong. Niet omdat ze de luidste waren, maar omdat ze scherp waren, gemotiveerd, geïnteresseerd. Ik haalde dat clubje er regelmatig bij om te vragen: Hoe gaat het? Wat werkt? Wat moeten we anders doen? Hun feedback gebruikte ik om ons nieuwe vakcollege beter te maken.”
‍

“En wat we toen al goed voor elkaar hadden: de lijntjes waren kort. Als Sander ergens mee zat, stond hij gewoon bij mijn deur. Die openheid was toen al typisch PCC Oosterhout, en dat is het nog steeds.”

Hoe heb jij je schooltijd zelf ervaren, Sander?

“Ik was niet echt een groepsmens. Ik wilde vooral vooruit, dingen maken, het vak leren. Maar doordat iedereen praktijkgericht bezig was, vond ik wél mijn plek. Er waren leerlingen die in metaal uitblonken, anderen in hout, weer anderen in techniek. Je zocht vanzelf je clubje op. En we kregen mooie opdrachten. Sommige vergeet je nooit meer, zoals toen we onze schoolnaam in grote houten letters moesten maken voor op het dak, zodat we goed zichtbaar waren in Google Maps. Geniaal was dat.”

“Maar wat ik vooral ook voelde: ik werd gezien. Je kon altijd bij een docent binnenlopen en zeggen wat je vond. Dat heeft me gevormd.”

‘Het voelde als een warm bad’ – waarom kwam je na je vertrek weer terug?

Na zijn opleiding vertrok Sander naar Noorwegen, waar hij werkte in de interieurbouw en meubelmakerij. Toen hij met zijn gezin terugkeerde naar Nederland, zette hij een bericht op LinkedIn om zo snel mogelijk weer aan de slag te kunnen.

Sander:

“En toen kreeg ik een berichtje van Johan: Waarom geen docent? Ik dacht eerst dat het een grap was. Maar hij zei: ‘Als jij serieus bent, ben ik het ook.’ Toen ben ik op gesprek gekomen. En ja… toen viel alles op z’n plek.”

Johan:

“Sander zijn oud-docent ging met pensioen. Dat Sander hem kon vervangen maakte het extra mooi. Maar belangrijker: we zoeken altijd docenten die initiatief nemen, zelfstandig zijn, flexibel, praktisch slim. Sander is dat allemaal. Hij heeft zijn eigen huis gebouwd! Dan weet je: pedagogiek kun je leren, vakmanschap heb je.”

Wat maakt PCC Oosterhout voor leerlingen zo’n goede plek?

Sander:

“De warmte van de school, de korte lijnen, het respect. Er is geen afstand tussen leerlingen en docenten. Je loopt hier nooit het gebouw of een kamer binnen en hoort: ‘Wat doe jij hier?’ Leerlingen voelen zich welkom. En ze leren iets wat ertoe doet. Beroepsgericht onderwijs is zó waardevol. Je leert werken, samenwerken, doorzetten, fouten oplossen. Dat is het echte leven.”

Johan:

“Het vmbo is de motor van onze regio. Tweederde van de Nederlandse vakmensen begon op het vmbo. Hier ontdekken leerlingen waar ze goed in zijn, en dat is zeker niet minder dan theoretisch onderwijs. Praktisch en theoretisch zijn geen hoog en laag; het zijn twee totaal verschillende talenten.”

Welke herinneringen bepaalden uiteindelijk jóuw keuze om terug te komen, Sander?

“Het gevoel gehoord te worden. De veiligheid. De docenten die er altijd waren. Ik herinner me nog dat ik ooit overstuur was vanwege een rode kaart. Johan zag me in de gang, nam me mee, gaf me koffie en vroeg simpelweg: ‘Hoe gaat het met je?’ Niet: ‘Wat heb je gedaan?’ Maar: ‘Hoe is het met jóu?’”
“Dat soort dingen vergeet je nooit. En nu ik docent ben, probeer ik datzelfde te doen. Je ziet leerlingen struggelen zoals jij vroeger deed. En dan denk je: Ik begrijp jou. Ik was jou. Dat maakt dit werk zó mooi.”

Wat maakt PCC Oosterhout uniek?

Johan:

“We doen hier vooral heel normaal. We beginnen altijd met het gesprek. We bieden kansen. Elke dag weer 100% nieuw krediet. En we geloven dat leren door te doen de meest natuurlijke vorm van leren is.”

Sander:

“Het vangnet is enorm sterk. Voor 500 leerlingen zijn er meerdere ondersteuners, coaches, begeleiders. Je staat er nooit alleen voor.”

Van leerling naar vakman, van vakman naar docent

PCC Oosterhout ademt vakmanschap. Leerlingen leren hier met hun hoofd én handen, maar vooral: ze worden gezien. Dat sommige leerlingen zoals Sander jaren later terugkeren als collega, is misschien wel het grootste compliment dat een school kan krijgen.